Schuld-tot-eigen vermogen ratio uitgelegd

Een bedrijf heeft tal van keuzes om over na te denken om zijn werking te financieren. Als het bedrijf in kwestie een bedrijf is, hebben de aandeelhouders vrijwillig een deel van de aandelen gekocht. Het bedrijf wordt dus gefinancierd met de winst die het maakt uit de verkoop van aandelen. In de begindagen van een specifiek bedrijf kan dit de enige manier zijn om voldoende financiering te verkrijgen. Naarmate het bedrijf groeit en volwassen wordt van een kleine onderneming tot een groot belang, moet het op een andere manier financieren. Er zijn talloze manieren om dit te doen, maar de meest populaire manier is dat het bedrijf geld leent om een ​​tijdelijke operatie te financieren. De hoop is dat het bedrijf er genoeg van zal profiteren om niet alleen een overschot aan de aandeelhouders te geven, maar ook de lening terug te betalen.

Dit is een inherent risicovolle onderneming. Het enige instrument waar een bedrijf op moet letten om te bepalen hoeveel geld het veilig kan lenen, is de verhouding schuld/eigen vermogen. De ratio wordt berekend door het totale bedrag van de verplichtingen van de onderneming te nemen en te delen door de totale som van het eigen vermogen van de aandeelhouders. Het resultaat is een eencijferig of een decimaal getal. Een zeer conservatieve ratio is bijvoorbeeld 0,5, terwijl een riskante ratio 2 is. Dit lijkt misschien niet zo’n groot verschil totdat u zich herinnert dat de ratio mogelijk te maken heeft met honderden miljoenen dollars aan winsten of verliezen.

De ratio laat bestuurders en aandeelhouders zien waar de financiering van het bedrijf vandaan komt. Om in het vorige geval te blijven, betekent een ratio hoger dan één dat het bedrijf wordt gefinancierd door uitstaande schulden. Een ratio lager dan één betekent dat het bedrijf wordt gefinancierd met eigen vermogen in plaats van met vreemd vermogen. Op basis van de algehele financiële positie van de onderneming in kwestie kan elk van deze ratio’s even houdbaar zijn.

Een andere factor waarmee rekening moet worden gehouden, is het soort bedrijfstak waarin het bedrijf zich bevindt. Bedrijven in kapitaalintensieve bedrijfstakken zoals de autoproductie hebben doorgaans hoge schuld/eigen vermogen-ratio’s vanwege het simpele feit dat het bedrijf veel materialen nodig heeft voordat het kan auto’s maken. Aangezien de productie van auto’s de belangrijkste inkomstenbron van het bedrijf is, wordt het bedrijf uit noodzaak gefinancierd met schulden. Het bedrijf moet schulden aangaan om de fondsen te verwerven die op hun beurt nodig zijn om de grondstoffen te kopen die nodig zijn om auto’s te maken.

In andere sectoren is het dwaas om een ​​hoge verhouding schuld/eigen vermogen te hanteren. Bedrijven die bijvoorbeeld personal computers maken, hebben doorgaans een schuld/eigen vermogen-ratio van 0,5 of zelfs minder. Dit komt omdat het maken van een auto lang niet zo veel kost als het maken van een computer.

Disclaimer: dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve en informatieve doeleinden en mag niet worden beschouwd als een vervanging voor professioneel en/of financieel advies. De informatie in dit artikel wordt geleverd “AS IS”, en alle garanties, expliciet of impliciet, worden afgewezen door de auteur.